నా బ్లాగుకి బ్రేకులు

అమెరికాలో నేను ఒంటరి అన్న భావన రాలేదంటే దానికి కారణం..మన కూడలి. స్వతహగా నేను ఎక్కువ మందితో కలవను. నా లోకమే నాది.  నన్ను ఏ స్నేహితుడు కలసినా పలకరింపు తిట్లతోనే మొదలవుతుంది. “ఏమిరా మమ్మల్ని మరచిపోయావా, కనీసం mail అన్నా చెయ్యొచ్చు కదరా” అని అడుగుతారు. నేను mail పంపిస్తే తెలుగు గురించే అయ్యుంటుంది. అది చదివే ఓపికా సమయం ఎవ్వరికీ ఉండదు. పంపిన mailకు ఒక్క సమాధానం కూడా రాదు. అందరికీ తెలుగుకు సంభందించిన mail పంపి వాళ్ళను హింస పెడతన్నానా అనిపించేది. కొండొకచో మా అల్లూరి రఘు, ప్రవీణ్ దగ్గర నుండి ఒక అభినందన వచ్చేది. దానికే నాకు చాలా సంతోషం అనిపించేది. ఎందుకంటే..నేను ఇష్టపడ్డ సాహిత్యాన్నో..వ్యాసాన్నో అతను కూడా ఇష్టపడ్డందుకు. ఇక తెలుగు గురించి చర్చింద్దామంటే నా స్నేహితులెవ్వరికీ దాని మీద అంత పట్టింపు లేదు. నలుగురిలోనూ తిరుగుతూ తలలో నాలుకలా వుండటం కూడ ఒక రకమైన అదృష్టం అనిపిస్తూండేది.

మదనపల్లెలో నా గదిలో పడుకొని…చుక్కల సింగయ్య శెట్టి వ్రాసిన “భట్టి విక్రమార్క”, “సహస్ర శిరశ్చేద అపూర్వ చింతామణి కథ”, “విచిత్ర కాశీ రామేశ్వర మజిలీ కథలు” చదువుతూంటే ..ఆ అనందమే వేరు. కానీ అది పంచుకోవాలంటే ఎవ్వరూ కనపడేవారు కాదు.

అమెరికాకొచ్చాక నా పరిస్థితి మారింది. తెలుగు బ్లాగర్లతో పరిచయం ఏర్పడింది. నా లాంటి అభిరుచే ఉన్న స్నేహితులు ఎంతో మంది దొరికారు. కోతికి కొబ్బరి చిప్ప వచ్చినట్లు నాకు ఈ తెలుగు బ్లాగు మరియు కూడలి దొరికాయి. నేను రాసే ప్రతి  మాటను ఎంతో మంది స్నేహితులు చదువుతారు. నిజంగా ఇది కూడలే. మంచి తెలుగు పాటలు గుర్తు చేసేవారు కొందరైతే….కమ్మటి వంటకాలు పరిచయం చేసేవారు మరి కొందరు. చక్కటి కవితల్ని వ్రాసే వారు కొందరైతే..అద్భుతమైన నీతి కథలను పరిచయం చేసే వారు మరి కొందరు. రాజకీయాల్ని తెగనాడే వారు కొందరైతే…జాతీయవాదాన్ని సమర్దించే వారు మరికొందరు.  ఇలా అభిప్రాయాలు, విమర్శలు, విశ్లేషణలు, కథలు, కవితలు, వంటకాలు, సాహిత్యాలతో కూడిన కూడలి నిజంగా మృష్టాన్న భోజనమే.

ఈ రెండు నెలలు తెగ బ్లాగాను. నా పోస్టుల వేగానికి కళ్ళెం పడే రోజొచ్చింది. ఈ వారాంతం బెంగళూరుకి వెడుతున్నాను. ఇక్కడున్న Internet సౌకర్యం, సమయం అక్కడ ఉండవు. అసలు మళ్ళీ బ్లాగును తెరుస్తానో లేదో తెలియదు.

good bye America