ఎంత అందమైన రాత్రి!
ఆకాశం నుంచి మెల్లగా దిగివచ్చిన జాబిలి
ఎక్కడ సేదతీరాలా అని వెతుక్కుంటూ
ఆ కొండల మధ్యనే ఆగిపోయినట్టుంది.
దూరాన మంచుకొండలు…
వాటి భుజాలపై వాలిన మేఘాలు…
ఆ మేఘాల మధ్య నుంచి
మెల్లగా జారిపడుతున్న వెన్నెల…
ఎవరో ఆకాశపు తలుపులు తెరిచి
వెండివెలుగును లోయల నిండా
ఒంపుతున్నట్టుంది.
కొండలన్నీ నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాయి.
కానీ ఆ నిశ్శబ్దంలోనూ
ఎక్కడినుంచో ఓ పాట వినిపిస్తోంది.
అదిగో… ఆ నది!
కొండల మధ్య నుంచి
వంపులు తిరుగుతూ,
రాళ్లను పలకరిస్తూ,
వెన్నెలను తన వెంట తీసుకుపోతూ
ఎక్కడికో సాగిపోతోంది.
అక్కడక్కడా రాళ్లను తాకి
చిన్నగా నవ్వుకుంటోంది.
మరికొన్ని చోట్ల
లోతైన నీళ్లలో జాబిలిని దాచుకొని
ఏమీ ఎరగనట్టు ప్రవహిస్తోంది.
ఆ నదికి ఎన్ని కబుర్లో!
దారిలో ఎదురైన ప్రతి రాయితో
ఏదో ఒక మాట చెబుతూనే ఉంది.
ఆ మాటలు వినడానికేమో
ఒడ్డున చెట్లు నీటివైపు వంగాయి.
కొమ్మల మీద ఆకులు
చప్పుడు చేయకుండా ఊరుకున్నాయి.
కొండవాలున ఓ చిన్న పల్లె…
పచ్చని చెట్ల మధ్య
అక్కడొక ఇల్లు, ఇక్కడొక ఇల్లు.
దూరం నుంచి చూస్తుంటే
చీకటి చీరపై
ఎవరో బంగారు చుక్కలు
ఒక్కొక్కటిగా కుట్టినట్టున్నాయి.
ఆ ఇళ్లలో ఎంత ప్రశాంతత ఉందో!
ఏ ఇంటిలోనో ఓ అమ్మ
బిడ్డ కంటిపాపలపై
నిదురను మెల్లగా అద్దుతుండొచ్చు.
మరో ఇంటి అరుగు మీద ఓ తాత
వెన్నెల్లో కూర్చొని
ఎప్పుడో విన్న పాటను
తనలో తానే పాడుకుంటుండొచ్చు.
ఏ ఇంటి పెరట్లోనో
మల్లెతీగను తాకిన గాలి
ఆ పరిమళాన్ని తన వెంట తీసుకొని
ఊరంతా తిరుగుతుండొచ్చు.
ఆ పల్లెకు కొంచెం దూరాన
కొండల మధ్య మంచు కదులుతోంది.
తెల్లని దుప్పటిని
ఎవరో మెల్లగా పరుస్తున్నట్టుగా
ఒక్కొక్క చెట్టునూ, ఒక్కొక్క దారినీ
తనలో దాచుకుంటోంది.
మంచుకు అడ్డొచ్చిన కొండలపై
వెన్నెల మరింత తెల్లగా మెరుస్తోంది.
ఎంత వింత!
అక్కడ అంతా నిదురపోతున్నట్టే ఉంది.
కానీ ఏదీ నిశ్చలంగా లేదు.
నది ప్రవహిస్తోంది.
గాలి సంచరిస్తోంది.
మేఘాలు కదులుతున్నాయి.
ఆకులు ఊగుతున్నాయి.
అయినా…
ఎక్కడా అలజడి లేదు.
ఎక్కడికీ చేరాలనే తొందర లేదు.
ఏదో సాధించాలనే తపన లేదు.
తెల్లవారితే ఏమవుతుందనే ఆలోచన లేదు.
ఈ రాత్రికి
ఈ రాత్రిగా ఉండటమే చాలు.
ఆ నదీ తీరాన
ఓ రాతిమీద కూర్చొని
ఎంతసేపలా ఉండిపోయానో…
కనురెప్పలపై వెన్నెల వాలింది.
మనసంతా ఏదో తెలియని మాధుర్యం.
ఎందుకో కళ్లలో తడి…
దుఃఖమేమీ లేదు.
మరి ఈ కన్నీళ్లెందుకో!
ఎదురుగా కొండలు,
వాటి నడుమ నది,
ఆ నదిపై జాబిలి చల్లిన వెండిపూలు…
ఇంత అందాన్ని
రెండు కళ్లలో నింపుకోవడం
ఎంత కష్టమో కదా!
ఒక్కసారి కళ్లు మూసుకున్నాను.
నది పాట మరింత దగ్గరగా వినిపించింది.
గాలి స్పర్శ మరింత మృదువైంది.
ఎక్కడో కొండల వెనుక నుంచి
మంచు వాసన మోసుకొచ్చిన చల్లదనం
నన్ను మెల్లగా తాకింది.
కళ్లు తెరిచాను.
అదే జాబిలి.
అవే కొండలు.
అదే నది.
కానీ ఏదో కొత్తగా ఉంది.
ఏమిటో చెప్పలేను.
చెప్పాలని కూడా లేదు.
అప్రయత్నంగా చేతులు జోడించాను.
ఏ వరమూ కోరలేదు.
ఏ కోరికా గుర్తుకురాలేదు.
ఈ ఒక్క క్షణాన్ని
ఇలాగే ఉండనివ్వమని తప్ప…
అంతలో ఎక్కడినుంచో
ఓ పక్షి రెక్కల చప్పుడు.
తలెత్తి చూశాను.
వెన్నెల్లో ఓ చిన్న పక్షి
కొండల వైపు ఎగిరిపోతోంది.
ఆ రెక్కలను చూస్తుంటే
నాకూ రెక్కలుంటే ఎంత బాగుండునో అనిపించింది!
ఆలోచన పూర్తికాకముందే
నా మనసు ఆ పక్షి వెంట వెళ్లిపోయింది.
ఆ మబ్బుల్ని తాకుతూ,
ఆ కొండల్ని దాటుతూ,
ఆ వెన్నెల్లో తడుస్తూ…
ఒక్కసారి నదికి దగ్గరగా,
మరోసారి చెట్లకు ఎత్తుగా,
ఇంకోసారి మేఘాల మధ్యగా…
ఆ నది పాడే పాటకు
ఆకాశంలో వలయాలు చుడుతూ…
అలా… అలా…
కొండల మీదుగా,
లోయల మీదుగా,
వెన్నెల పరచిన దారుల వెంట…
ఎంత దూరం ఎగిరిపోయానో!
కింద నది ఇంకా పాడుతూనే ఉంది.
కొండలు నిశ్శబ్దంగా వింటూనే ఉన్నాయి.
జాబిలి నవ్వుతూ చూస్తూనే ఉంది.
ఆ రాత్రి
ఆకాశానికి అంచులున్నాయో లేదో తెలియదు.
కానీ…
నా మనసుకు మాత్రం
రెక్కలొచ్చిన సంగతి తెలుసు!
రచన: నవీన్ గార్ల
[95] జాబిలి సేదతీరే చోట
